کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بندد

شاعر : اوحدي مراغه اي

چو روز کوچ او باشد به پيش آهنگ در بنددکجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بندد
کز آب چشم خود سيلي به ده فرسنگ دربنددگر او در پنج فرسنگي کند منزل چنان سازم
که: خود را نيز هم روزي بدان آونگ در بندددلم آونگ آن زلفست و جان خسته مي‌خواهد
نگار ساعد خود را به خونم رنگ در بنددهمين بس خون بهاي من که: روز کشتنم دستش
سر هر هفته‌اي خود را به هفت اورنگ در بنددرخش ماه دو هفته است و دل ريشم ز بهر او
که خواب ديده‌ي مردم به صد نيرنگ در بنددز سحر چشم مست آن پري ايمن کجا باشم؟
چو لعل او خبر يابد ميان جنگ در بندداگر بالاي او بامن کنار صلح بگشايد
سر زلفش برآشوبد، دهان تنگ دربنددوگر پيش لب لعلش حديث بوسه‌اي گويم
چنين باشد که بر شخصي دل فرهنگ دربنددبه دست خويش بگشودم بلاي بسته را، آري
ز چستي هر گناهي را به عذر لنگ دربنددگر او را صد گنه باشد، چو بر يادش دهم حالي
به چين زلف دام او مرا چون چنگ دربنددز چنگ زلفش ار ناگه فغاني برکشم چون دف
رقيب او ز بي‌سنگي به رويم سنگ دربنددز سنگ آستانش چون لبم بوسيدني خواهد
کسي کو دل بر وي يار شوخ شنگ در بنددبسان اوحدي بر خود در بيداد بگشايد